Z Gór do Brochowa, Katarzyna Kossowska maluje na szkle i uczy innych

Anioły, górskie pejzaże, łosie i spotkania z ludźmi – to właśnie codzienność staje się inspiracją dla Katarzyny Kossowskiej, artystki i scenografki mieszkającej w Brochowie. W naszym cyklu Zajarani” opowiedziała o swojej pasji do malowania na szkle, pracy z dziećmi i o tym, dlaczego sztuka może uczyć cierpliwości, skupienia i wrażliwości na piękno.

Katarzyna Kossowska pochodzi z Podhala, a zamiłowanie do sztuki towarzyszy jej od dzieciństwa. Jak wspomina, gdy tylko pojawiły się pierwsze zainteresowania malarskie, rodzice zapisali ją na zajęcia z malowania na szkle w Domu Kultury w Zakopanem. Ważną postacią na początku jej artystycznej drogi był zakopiański twórca Jan Kosiński, który zaszczepił w niej miłość do tej wyjątkowej techniki.

Mam wrażenie, że maluję od zawsze i ta dziedzina mi towarzyszy i wracała w różnych okolicznościach -

– opowiada w rozmowie z redakcją portalu tusochaczew.pl

Anioły, które pojawiły się z potrzeby serca

Szczególne miejsce w twórczości artystki zajmują anioły. Ich obecność na obrazach wiąże się z bardzo osobistym doświadczeniem – śmiercią jej przyjaciela Bartka, ratownika TOPR, który zginął podczas akcji ratowania turystów.

To właśnie wtedy, próbując poradzić sobie ze stratą bliskiej osoby, Katarzyna Kossowska zaczęła tworzyć pierwsze prace z anielskimi motywami. Z czasem anioły stały się jednym z charakterystycznych elementów jej twórczości.

Artystka podkreśla jednak, że nie postrzega ich wyłącznie jako postaci związanych ze sferą duchową. Anioły odnajduje również w zwykłym, codziennym życiu – w spotkaniach z ludźmi, ich życzliwości i historiach.

Myślę, że moje obrazy są to kadry z życia. Ja tak sobie myślę, że te anioły spotykam na każdym kroku –

- mówiła nam.

Z jej twórczością związana jest również książka „12 opowieści, 12 spotkań z aniołami codzienności”, którą artystka zilustrowała. Publikacja powstała na rzecz hospicjum w Wilnie, prowadzonego przez siostrę Michaelę Rak. To kolejny przykład tego, jak sztuka Katarzyny Kossowskiej łączy się z opowieściami o ludziach, empatią i dostrzeganiem dobra w codzienności.

Malowanie na szkle wymaga cierpliwości

Jednym z najważniejszych obszarów działalności Katarzyny Kossowskiej jest malowanie na szkle. To technika wymagająca precyzji, wyczucia i cierpliwości. Artystka posługuje się piórkiem ze stalówką, którym nanosi wzory na szklaną powierzchnię.

Jak wyjaśniała, praca z tym narzędziem wymaga czasu. Trzeba nauczyć się je wyczuwać, opanować ruch ręki i zrozumieć, jak zachowuje się podczas pisania po szkle. Nie jest to technika, w której efekt powstaje w kilka minut.

Podczas warsztatów okazjonalnych wykonanie pracy zajmuje ponad trzy godziny. Uczestnicy muszą więc wykazać się wytrwałością, zanim zobaczą gotowy obraz.

Kossowska przekonuje jednak, że malowania na szkle może nauczyć się każdy. Nie traktuje swojej wiedzy jako tajemnicy i chętnie dzieli się doświadczeniem z osobami, które po warsztatach chcą samodzielnie rozwijać tę umiejętność.

„Szklane Odbicia” – pracownia, w której wyobraźnia ma znaczenie

Artystka prowadzi również pracownię rozwoju wyobraźni „Szklane Odbicia”. Organizuje zajęcia dla dzieci i młodzieży, ale pracuje także z innymi grupami, między innymi z seniorami i kołami gospodyń wiejskich.

Podczas warsztatów uczestnicy poznają nie tylko technikę malowania na szkle. To również okazja do wyciszenia, skupienia i oderwania się od codziennych bodźców.

Kossowska zauważa, że dzieci często przychodzą na zajęcia pełne emocji i rozproszone. Dlatego spotkania rozpoczynają się od chwili zatrzymania i odłożenia telefonów. Dopiero później uczestnicy przechodzą do pracy twórczej.

Musimy je zatrzymać –

- podkreślała, opowiadając o dzieciach, które na co dzień mierzą się z nadmiarem bodźców, szkolnymi obowiązkami i wpływem mediów elektronicznych.

Artystka obserwuje, że malowanie pomaga młodym uczestnikom skupić uwagę na jednym zadaniu. Zdarza się, że nauczyciele są zaskoczeni ciszą, jaka panuje podczas zajęć.

Jej zdaniem znaczenie ma również kontakt z pięknem i sztuką. Dlatego stara się pokazywać dzieciom albumy z dziełami artystycznymi i marzy o regularnych wyjazdach z nimi do muzeów. Chciałaby, aby mogły poznawać sztukę nie tylko za pośrednictwem reprodukcji, ale także podczas bezpośredniego obcowania z oryginalnymi dziełami.

Ważnym elementem jej pracy jest również kontakt z rodzicami. Pracownia nie jest dla niej jedynie miejscem organizowania zajęć – artystka czuje się odpowiedzialna za młodych uczestników i stara się reagować, gdy dostrzega coś niepokojącego.

Zajęcia Katarzyny Kossowskiej odbywają się między innymi w Domu Kultury w Iłowie, Bibliotece Publicznej w Kątach oraz w Urzędzie Gminy w Brochowie. 

Z Podhala na Mazowsze. Góry wciąż pozostają w sercu

Choć dziś Katarzyna Kossowska mieszka w Brochowie, jej związki z Podhalem pozostają bardzo silne. Po ukończeniu szkoły i studiów w Krakowie wyjechała do Warszawy, a później, wraz z mężem, zaczęła szukać miejsca, w którym mogłaby osiąść na stałe.

Ważną rolę odegrała Puszcza Kampinoska, którą para często odwiedzała podczas wycieczek. Ostatecznie ich miejscem na ziemi stał się Brochów.

Zmiana otoczenia wpłynęła również na tematykę obrazów. Kiedy artystka mieszkała w górach, malowała wiele górskich aniołów. Dziś na jej pracach pojawiają się między innymi las i łoś – symbole krajobrazu, który ją otacza.

Myślę, że artyści tak mają, że malują to, czym się otaczają -

– mówiła.

Podhale nadal jednak pozostaje jej bliskie. Artystka przyznaje, że po przeprowadzce do Warszawy zdarzało jej się wsiadać w piątkowy wieczór do nocnego pociągu do Zakopanego, spędzać sobotę w górach i wracać w niedzielę, by w poniedziałek iść do pracy.

Dziś docenia także ciszę i piękno okolic Brochowa oraz Puszczy Kampinoskiej. Nie oznacza to jednak, że tęsknota za górami minęła.

Stare meble też mają swoją historię

Malowanie na szkle nie jest jedyną dziedziną, którą interesuje się Katarzyna Kossowska. Z wykształcenia jest meblarzem – ukończyła Liceum Plastyczne im. Antoniego Kenara w Zakopanem. To doświadczenie sprawiło, że bliskie jest jej również odnawianie starych mebli.

W jej domu nie brakuje przedmiotów odnalezionych w różnych miejscach, które dzięki ponownemu wykorzystaniu zyskały drugie życie. Artystka uważa, że zanim zdecydujemy się coś wyrzucić, warto zastanowić się, czy nie kryje się w tym przedmiocie piękno i historia.

Podkreśla również, że dawniej meble wykonywano często w sposób zapewniający im dużą trwałość. Dla niej odnawianie to nie tylko praca nad przedmiotem, ale także szansa na zachowanie jego charakteru.

Marzy o czasie na własne obrazy

Zapytana o plany i marzenia związane z twórczością, Katarzyna Kossowska przyznała, że najbardziej chciałaby mieć więcej czasu na malowanie – przede wszystkim dla siebie.

Pomysłów jej nie brakuje. W głowie ma wiele obrazów, które chciałaby przenieść na szkło, jednak prowadzenie pracowni i obowiązki domowe sprawiają, że trudno znaleźć na to wystarczająco dużo czasu.

Jej historia pokazuje, że pasja może rozwijać się przez całe życie, zmieniać wraz z miejscem zamieszkania i czerpać z najróżniejszych doświadczeń. Może też stać się sposobem na dzielenie się z innymi tym, co ważne: wrażliwością, cierpliwością i umiejętnością dostrzegania piękna w codzienności.

Rozmowy z ludźmi, górskie wspomnienia, krajobraz Puszczy Kampinoskiej i anioły obecne w zwyczajnych spotkaniach – wszystko to składa się na artystyczny świat Katarzyny Kossowskiej, który przybliżyła w naszym cyku pt. Zajarani”.

Artykuł na podstawie audycji pod tym samym tytułem wyemitowanej w Radiu Sochaczew. Pełnej rozmowy możecie odsłuchać:

TUTAJ